Na 8 mei was het ineens voorbij. Hoe voelt dat?
Ype: “Heel apart. Ik had tegen WHC geen moment het gevoel dat het de laatste wedstrijd zou zijn. Ik wilde met ACV de play-offs halen en promoveren naar de Topklasse. Daar had ik me op ingesteld en het zag er ook lang naar uit dat we die play-offs zouden halen. Tot die zesde minuut in de blessuretijd. Toen was het direct over en uit. Dat was keihard, niet alleen voor mij maar ook voor de andere jongens. Dan sta je daarna met een bosje bloemen in je hand in de regen en dan besef je dat het voorbij is. Jammer, maar het was niet anders.”

Heb je niet overwogen om nog een jaar door te gaan?
Ype: “Nee. Het is ontzettend moeilijk om te bepalen wanneer je gaat stoppen. Daar heb ik lang over nagedacht. Het ergste wat je kan overkomen is dat je een jaar te lang doorgaat en dat je gaat sukkelen met blessures, of dat je geen eerste keus meer bent. Dan weer wel spelen, dan weer niet. Daar heeft de ploeg niks aan en ik ook niet. Zo’n situatie wilde ik vóór zijn. Nu heb ik zelf de beslissing genomen en dat voelt goed. Ik ben opgelucht, dus dat geeft aan dat ik juist heb gehandeld.”

Je bent dit seizoen lang geblesseerd geweest. Is dat nog van invloed geweest op je besluit?
Ype: “Ik ben wel gaan twijfelen. Die voetblessure bleef maar duren en ik wilde uiteraard dit seizoen nog in actie komen. Gelukkig heb ik tegen Go-Ahead Kampen en de duels daarna nog gespeeld. Dat vergoedde weer veel.”

Maar het eindresultaat was niet wat je had gehoopt?
Ype: “Ons seizoen duurde één minuut te lang. Zoals ik al zei had ik graag die play-offs willen spelen, vooral omdat we achteraf gezien in Zwaluwen ’30 een relatief mindere tegenstander hadden getroffen. We zullen nooit weten hoe ver we gekomen waren. We hebben twee keer van HHC Hardenberg gewonnen en zij pakten eigenlijk met één goede wedstrijd via een 5-1 overwinning die Topklasse. Maar we moeten niet zeuren, want we hebben het zelf weggegeven. In die slotfase tegen WHC liepen we veel te veel achteruit. Pitje stond zich langs de kant lam te schreeuwen, maar het mocht niet baten. Ik had ook graag de finale van de Districtsbeker willen spelen. Tegen Genemuiden waren we er in de halve finale dicht bij, maar het lukte net niet. Je kunt het niet afdwingen. Het loopt zoals het loopt.”

Hoe kijk je terug op je laatste seizoen?
Ype: “Ik vind dat we verhoudingsgewijs goed hebben gepresteerd. Wat dat betreft is dat jaar eerste klasse voor ACV niet eens zo slecht geweest. Na het vertrek van Ruud Jalving dachten velen dat we het moeilijk zouden krijgen. Maar we hebben toen een geweldig seizoen gedraaid. Voor de ontwikkeling van jongens als Westerveen, Hooiveld, Ties, Korenhof en Schreuder was een jaar eerste klasse wel goed. Voorwaarde was wel dat we direct weer in de hoofdklasse terug zouden keren. Gebeurt dat niet, dan krijg je het moeilijk. Kijk maar naar Urk en DOS Kampen."

"Het kampioenschap tegen Viboa was voor mij een hoogtepunt, evenals die uitwedstrijd tegen Urk. ACV hoort natuurlijk minimaal in de hoofdklasse thuis. We hebben die lijn in de eerste competitiehelft dit jaar redelijk doorgetrokken, hoewel de voorbereiding niet al te best verliep. We verloren van Staphorst voor de beker en ook uit tegen HZVV hadden we het zeer moeilijk. Maar in de competitie pakten we veel punten. Na de winterstop kwamen we in een negatieve spiraal. Dat had ook met de blessures van Hooiveld, Marring en mijzelf te maken. Ik heb nog even gedacht dat we het moeilijk zouden gaan krijgen. Dat restant van twaalf minuten tegen Go-Ahead Kampen was cruciaal. Gelukkig kon ik toen ook weer enigszins uit de voeten en heb ik mee gespeeld. Die wedstrijd wonnen we met 1-2. Maar verder hebben we natuurlijk in de tweede seizoenshelft veel te veel punten laten liggen. Maar nogmaals: dat had zijn oorzaken.”

Het kampioenschap in de eerste klasse was jouw enige titel bij ACV?
Ype: “Helaas wel. Ik kwam eigenlijk net te laat bij ACV, waardoor ik de titel in 2002 niet heb meegemaakt. Ik speelde bij Drachtster Boys en er was door ACV al diverse malen aan me getrokken om in Assen te komen spelen. Ik had het in Drachten naar m’n zin, maar achteraf gezien ben ik er misschien net iets te lang gebleven. In m’n eerste seizoen bij ACV draaiden we heel goed en zat er wederom een kampioenschap in. Op de laatste speeldag lieten we het echter liggen in Harderwijk. Een zege op VVOG zou voldoende zijn geweest. Maar we verloren met 4-2, waardoor Harkemase Boys de titel pakte.”

Wat ga je nu doen?
Ype: “Ik ga bij ACV waarschijnlijk in een lager elftal spelen. Bovendien ga ik met m’n maatjes Martin Bloem, Rolf de Boer en m’n broer in de zaal voetballen bij Oranje Nassau in Groningen, puur voor ons plezier.”

Er is ook wel sprake van (geweest) dat je bij ACV een functie gaat vervullen? Rondom het eerste bijvoorbeeld?
Ype: “Ik wil eerst even wat afstand nemen. Dat heeft ook te maken met m’n privé-situatie. Mijn vriendin Anita voetbalt ook, bij HZVV. Na haar zwangerschap en de geboorte van onze dochter Sophie wil zij graag weer gaan voetballen. Anita speelt op een redelijk hoog niveau en dat betekent behalve de wedstrijddagen ook twee keer trainen in de week. Dan moet ik er dus zijn voor Sophie. Daar heb ik geen enkele moeite mee, integendeel zelfs. Ik heb 17 jaar in eerste teams gespeeld, dus even gas terugnemen lijkt me wel logisch. Daarnaast heb ik het momenteel ook druk met m’n werk. Ik wil zeker bij ACV betrokken blijven en ik voel er ook veel voor om iets rond het eerste te gaan doen. Maar dat zie ik later wel. Bovendien ben ik natuurlijk heel benieuwd hoe ACV het in het nieuwe seizoen gaat doen met al die nieuwe spelers. Ik blijf het op de voet volgen. Ik heb hier een fantastische tijd gehad. ACV is en blijft m´n cluppie, dus ze zijn me nog lang niet kwijt…”

Ype tijdens zijn allerlaatste training bij ACV, op 13 mei jl.